woensdag 6 februari 2019

In blijde verwachting

7 februari 2018.
De dag van de conceptie. Gek genoeg wist ik meteen 'ik ben zwanger'
Alsof ik precies  voelde dat het zover
                                          was.

Zo begon ons verhaal. Of toch niet helemaal? Deniz en ik waren precies 6 jaar samen toen we de beslissing namen om aan gezinsuitbreiding te denken.
Niet alles liep van een leien dakje.

De eerste maanden volgde telkens weer ontgoocheling wanneer mijn periode aanbrak. Wat voor sommigen meteen lukt, wou bij ons maar niet gebeuren.
Nochtans wist ons verstand dat dit heel normaal was. Zo duurt het gemiddeld 1 jaar om te ontpillen. Ons hart daarentegen...

Voor toekomstige mama's... Wees dus niet meteen ongerust als het niet direct lukt.

De maanden die volgden, probeerden we het dus ook over een andere boeg te gooien. Zo zagen we elke maand die negatief was als een extra maand met ons tweetjes. We probeerden zoveel mogelijk te reizen, dingen te ontdekken, concerten en festivals te doen,.. Kortom alles wat moeilijker wordt met een baby.
Toegegeven, de teleurstelling was er soms nog maar veel minder dan voorheen. Ik denk ook dat het net beter ging omdat de stress wegviel.

Na 1 jaar en 3 maanden was het dan zover.
Vermoeidheid, prikkelbaar en plassen, véél plassen... Op vrijdagavond deed ik een testje, vol overtuiging van het leven in mij. Ik wist namelijk de bewuste 7de februari was het gebeurd. Ze zeggen dat sommige vrouwen die 'sprong' voelen. Net zoals ik had meegemaakt.
De test was negatief. De teleurstelling enorm. Vol ongeloof en verdriet bleef ik achter. Zondag ochtend kon ik niet anders dan opnieuw testen. Heel mijn lichaam schreeuwde dat ik zwanger was.
De langste minuten van ons leven. En toen verschenen er twee streepjes. Positief.
Om maar te zeggen, volg soms je gevoel!


Maanden had ik me voorbereid om dit aan Deniz te vertellen. Met een boodschap onderin een mok, met een rompertje,...
Dit zou een mooi verhaal kunnen zijn of een Pinterest foto.
De realiteit was anders. Ik trilde op mijn benen, tranen stroomden van mijn wangen, ik liep uit de badkamer en ik sprong rond Deniz zijn nek. Die wist niet wat er gebeurde. Het was hectisch, onvoorbereid, perfect in de inperfectie.
Wat volgde was een zwangerschap van 39 weken. Het merendeel genieten en af en toe ziek zijn. Ik heb gelukkig een vlotte zwangerschap gehad. Weinig kwaaltjes, weinig kilo's en dat allemaal dankzij chance. Pure chance.

Ik bleef dan ook de actieve, bezige mama met een baby in de buik.
Ik kan het alleen maar aanbevelen. Als je het geluk mag hebben van een goede zwangerschap, blijf dan bewegen, blijf dan gezond eten en blijf vooral genieten van alles wat je doet, want je bent zwanger, niet ziek.

Als je een mindere zwangerschap hebt, dan raad ik aan om je zoveel mogelijk in de watten te laten leggen door anderen. Sta je er toch alleen voor, probeer dan vooral de rust op te zoeken, met een warm bad en een goed boek. Niets kan zoveel deugd doen dan lekker eten en goed slapen.
En vraag hulp, want alleen is nooit helemaal alleen.

Vandaag, precies één jaar later pen ik dit neer. Met een wolk van een baby naast me.
Ik schrijf dit voor mezelf, mijn kind, de liefdes van mijn leven én voor wie het lezen wilt. Want geluk dat overkomt je en schuilt soms in een kleine hoek. Voor mij is mijn gezin mijn geluk. Dat waarop ik altijd wachtte en waarvan ik steeds droomde.

Volgende keer vertel ik je over de bevalling  roze wolk en slapeloze nachten.
Tot schrijfs.



maandag 4 februari 2019

Baby welness

Baby welness 


Sinds Kaan geboren werd, heeft hij last van krampjes. Op internet heb ik al allerlei middeltjes gevonden.

Eén van de dingen die me echt leuk leek was een babymassage en badje. Ik ben dan ook begonnen met Kaan meerdere keren per week te masseren. Na het badje of voor 't slapen gaan.

Toch wilde ik ook wel eens een professionele aanpak proberen. Mijn man was er niet meteen voor te vinden. Toegegeven, de prijs die je betaalt gecombineerd met de afstand die je rijdt... Allemaal voor je kleintje in bad te doen en te masseren... Ik begrijp zijn standpunt. Tot ik allerlei schattige filmpjes toonde met de hashtag #babyswimmer en #babymassage.
Zelfs de stoerste papa is hierbij overtuigd.
Bingo.

En dus begon onze zoektocht. Naar een betaalbare en intieme babyspa.
Al snel kwamen we uit bij Jades Baby Spa. Contact opnemen, afspraak plannen en klaar.

2 februari was het zover. Daags na ons weekje Center Parcs en dus een perfecte afsluiter van de vakantie.
Onze verwachting was dat Kaan kort zou jammeren om vervolgens tot rust te komen.

Dit vertelde ik dan ook aan Jade, want... Een verwittigd persoon is er twee waard.
Ter plaatse aangekomen werden we aangenaam verwelkomd. Letterlijk zelfs met een lightbox waarop stond 'welkom Kaan'  meteen een extra reden om voor een klein alternatief te kiezen i.p.v. de grote ketens.



Maar nu, de welness. Als mama mocht ik Kaan uitkleden en zijn zwempamper aandoen, om Kaan vervolgens in 't water te doen. Spannend. Papa, die keek toe en nam foto's. Voorbereid op het gejammer liet ik mijn babytje los.

En Kaan, die gaf geen kik. Zachtjes begon hij rond te draaien alsof hij nooit iets anders deed. Hij draaide met zijn handjes, zijn beentjes gingen alle kanten uit, en hij 'zwom' . Dat dankzij de hulp van de swimbee nekband. In de jacuzzi mocht Kaan ongeveer een half uurtje dobberen.
Gedurende de ganse tijd in stilte.
Van huilen geen sprake. Een mirakel of toch omwille van de ontspannen ruimte?



Als mama doet het deugd om je kind te zien genieten. Dat gevoel is onbeschrijfelijk. Het draaien, bewegen en Kaan zijn fonkelende oogjes zijn genoeg om dit aan elke mama aan te raden.

Na het zwemmen was het tijd voor Kaan zijn massage. Hier konden we kiezen voor een cursus babymassage waarbij je zelf als ouder de massage geeft of een babymassage gegeven door Jade. Nu moet ik bekennen dat we betaalt hebben, dus wilde ik ook dat ons baby'tje de beste service kreeg. Mama kan nog elke dag masseren toch?
En dus keken we als mama en papa geamuseerd toe.

Jade wist precies wat ze deed. Ze toonde ons technieken voor de krampjes te verminderen en allerlei dingen om ons baby'tje te kalmeren. Leerrijk.

Omdat we dit jammer genoeg niet elke maand kunnen doen kocht ik me vooraf zelf een nekband voor Kaan. Deze vind je gemakkelijk via bol.com of mamaloesbabysjop.

Dankzij deze band kunnen we het nog eens over doen in ons bad. Al wat je nodig hebt voor deze DIY is een lieve baby, baby olie, nekband, omgeving temperatuur van 27 graden en een bad temperatuur van 37 graden.
Plezier gegarandeerd.

#nosponsor #gewooneenblijemama

zondag 3 februari 2019

Center Parcs met een baby

Center Parcs met een baby. 

Dit ben ik, precies 9 jaar geleden. Toen werkte ik als animator bij het entertainment team van Center Parcs. Dit deed ik 3 jaar. Vakantie op Center Parcs voelt dus telkens een beetje als thuiskomen.
Omdat ik weet hoe kindvriendelijk het is, besloten Deniz en ik dan ook dat dit onze eerste vakantie zou worden met Kaan.

Op 28 januari was het zover. Vakantie met een baby van 13 weken. Op een plaats waar je zelf kookt, afwast, de bedden opmaakt... Zoals we altijd deden. Dus nadat heel de auto werd volgeladen met beddengoed, afwasmiddel, eten en drinken, moest daar nog kleding bij, luiers, toiletgerief, een buggy en een autostoel.

Ik kan je vertellen dat we nog net konden ademen in de auto 😊. Met 10 tetradoeken voor 5 dagen, 10 slabben en voldoende rompertjes en outfits kwam Kaan niets tekort. Of toch?

Eenmaal aangekomen, begon al snel terug de realiteit. De eerst drie slabbetjes waren op dag één gebruikt. Net als de tetradoeken. Kaan geeft namelijk dikwijls melk terug na de borstvoeding. Zoals elke baby van 13 weken wellicht.

Daarnaast is ook zijn kwijlperiode aangebroken, zeg maar het begin van de communicatie. Goed voor de taalontwikkeling, iets minder goed voor mama's wasmachine en voor de slabbetjes.
Tot zover voldoende kleding.

Het leuke aan Center Parcs is dat de cottage voorzien is voor baby's. Zo stond er bij onze aankomst een relax, een baby badje, bedje en verschoningskussen klaar. Waarvoor dank.

Na het uitladen was het tijd om te gaan zwemmen. Voor Kaan hadden we twee zwembandjes bij. Een babyswimmer nekband en een gele ringband voor in te zitten. Beiden hebben hun voor en nadelen.
Zo was de gele toch nog aan de grote kant voor Kaan, ondanks dat dit de kleinste maat was, en was de nekband dan weer lastig om aan en uit te doen.

Kaan was als een vis in het water. Letterlijk dan. De eerste paar minuten huilde hij, maar dat doet hij ook in zijn babybadje thuis. Op advies van alle mama's rondom mij, incluis mijn eigen mama, heb ik geleerd om op mijn tanden te bijten en door te zetten. Dit jammeren is normaal voor een baby die alles voor het eerst leert kennen. Zolang het geen krijsen wordt.
Ik kan het dus alleen maar aanbevelen. Ondanks dat je moederhart soms klein wordt en breekt, weet dat het erbij hoort.

Want na slechts enkele minuten begint het genieten. Kaan die lacht, rondjes maakt, kraait,... Dat maakt alles goed.
Zo goed dat we de rest van de week elke dag hebben gezwommen.


Hoe pak je het dan het beste aan? Elk kind is uiteraard anders dus een nauwkeurige handleiding heb ik niet. Voor ons werkte het best om te gaan zwemmen, ongeveer één uurtje na de borstvoeding. Zo zijn de eerste luier en boertjes gepasseerd.
Want geef toe, zwemmen met een volle maag is zelfs voor ons niet leuk.

Deniz en ik spraken af dat we elk om de beurt zouden 'vrij zwemmen' terwijl één iemand aan de kant bleef met de baby. Wel vreemd om in je eentje alle glijbanen te doen, maar tegelijkertijd ook de beste beslissing. Zo was Kaan tenminste droog en kalm. Nog een reden waarom CP zo fijn is. 90% minder chloor, aparte baby baden en ruimtes van 32 graden. Dit zorgde er ook voor dat Kaan het lekker warm had

Daarna family time met ons drietjes. Er zijn vele richtlijnen om te zwemmen met een baby. Wachten tot ze een jaar zijn, wachten tot na de tweede vaccinatie periode. Vanaf 6 maanden... Volg vooral je hart en je buikgevoel. Voor ons betekende dit: niet langer dan een half uur in 't water, zorgen dat de haren zo goed als droog bleven om kou te voorkomen, en zwemmen in een bad met zeer weinig of liefst geen chloor.
Als je merkt dat je baby gelukkig is, dan ben je dat zelf ook.
Langer dan een half uur zou ik zelf wel afraden. Zwemmen is namelijk enorm vermoeiend voor een kleintje en zorgt voor veel honger.

De rest van de vakantie verliep ook zoals je kan verwachten met een baby. Leren loslaten en 'go with the flow'. Niet altijd gemakkelijk voor een mama die gewoon is om alles stap voor stap en uur per uur te plannen. Maar goed, ook dat is mama zijn zeker?

Oh ja, om af te sluiten. Wij wilden de vakantie bewust goedkoop houden. Als je liever meer comfort hebt (lees: ruimte in de auto)  dan kan je uiteraard je lakens, handdoeken, buggy enz. ter plaatse huren en ook elke dag op restaurant gaan.

Misschien iets om over na te denken en voor te sparen volgende keer...



#nonsponsering #gewooneencenterparcsfan

De eerste 40 dagen als moeder.

De eerste 40 dagen als moeder


Zoals ik eerder vertelde ben ik getrouwd met Deniz (zie andere blog). Mijn man is van Turkse afkomst en bekijkt een zwangerschap nogal anders dan de meeste westerlingen. 

Zo vertelde hij me jaren geleden al dat men in Turkije 40 dagen rust neemt na een bevalling. Daarnaast heb ik ook Griekse vrienden die precies hetzelfde deden nadat hun kindje geboren werd. De traditie wilt dat je gedurende de eerste 40 dagen geen foto's deelt van je kindje. Ja kan ook best enkel je baby tonen aan naaste familie maar niet aan omstaanders.

Dit om je kind te beschermen tegen het boze oog. Tegen mensen die kwaad spreken over je kind. Tegen de gevaren van de maatschappij. De periode van 40 dagen is niet enkel voor je kleintje belangrijk, maar ook voor jou als moeder. Je hebt tijd nodig om te 'ontzwangeren' zeg maar. Een periode van rust om je lichaam te laten herstellen en te wennen aan de nieuwe situatie.

Tijdens mijn zwangerschap ben ik me hier gaan in verdiepen. Zo las ik dat deze traditie al eeuwen oud is, en niet enkel bij de moslims of Griekse beschaving voor komt.
Wist je bijvoorbeeld dat de Indiase geneeskunde Ayurveda, 40 dagen van rust, herstel en hulp voorstelt?
Of de reden waarom wij Maria Lichtmis vieren? 

Het was een katholieke gewoonte dat vrouwen zich na de geboorte 40 dagen afzonderden met hun baby. Dat onder meer om zelf beschermd te zijn tegen alles wat een schadelijke invloed zou kunnen hebben. 

De afzondering werd beëindigd met een kerkgang. Tot in de jaren 1960 ging de moeder daarvoor met haar kindje achteraan in de kerk staan, tot de priester hen kwam halen en naar het altaar bracht. 

Met dit ritueel werd dank uitgedrukt voor het nieuwe leven, en werd de vrouw gezuiverd van haar zondige toestand. Zo is Maria Lichtmis de dag waarop Maria naar de tempel ging voor het zuiveringsritueel. Dit feest vieren we op 2 februari, 40 dagen na de geboorte van Jezus.

Een symbool van het licht, de zon, is wellicht de pannekoek. Vandaar pannekoeken op 2 februari. 

Voor ons was de 40ste dag 6 december 2018. Tot dan bleven Deniz, Kaan en ik, in onze kleine cocon. We hadden afgesproken met familie en vrienden dat enkel wij foto's namen en dat ze deze na 40 dagen zouden ontvangen. Ik wilde ook genieten van alle rust. Wennen aan het moederschap. 

Als je pas moeder wordt, dan weet je pas echt hoe het voelt. Hoe elk cliché waar is. Iedereen spreekt van de roze wolk, maar niemand vertelt je hoe vermoeiend het is. Hoe je lijf volledig op is van vermoeidheid. En toch vond ik ondanks alles telkens weer energie om door te gaan. Elke nacht meerdere keren op te staan. Het lijkt wel alsof Kaan me energie geeft, waarvan ik niet eens wist dat ik deze in me had.

Ik bezit niet alle wijsheid, maar als kersverse mama kan ik de 40 dagen rust alleen maar aanbevelen. Het feit dat ik geen foto's deelde, maakte het afwachten alleen maar spannender.

Bovendien geef toe, wij '90 kids' hadden ook geen sociale media om elke klik te delen. We kochten met geluk een filmrolletje met 27 foto's en hoopte dat er 20 gelukt waren. Onze ouders wachtten op centjes voor het ontwikkelen en vervolgens het album te maken. Alles duurde wellicht langer dan 40 dagen...

Waarom bloggen?



Waarom bloggen?

Om te beginnen stel ik me graag even voor.
Ik ben Heidi, 27 jaar, gelukkig getrouwd met Deniz en sinds kort mama van Kaan.
Zelf heb ik altijd al een passie gehad voor het geschreven woord.

Om mijn vijfde kon ik lezen en sindsdien ben ik niet meer gestopt. Daarnaast schrijf ik ook gedichten, hou ik sinds jaren een dagboek bij en zing ik. Het logische vervolg in deze tijd van digitalisering is dat ik mijn dagboek deel.

Weer een blog zoals er velen zijn wellicht. En ik zou begrijpen als je het niet langer wil lezen. Toch doe ik het vooral voor mezelf  en voor Kaan.

Als kind geboren in de jaren 90, groeide ik op met vriendschap boeken en poëzie's. Ik heb dus veel geschreven herinneringen. Kaan zal echter opgroeien met sociale media. Met een leven waarin alles snel gaat. Daarom wil ik dat deze blog een naslagwerk mag zijn. Voor hem. Voor mij. Voor ons. Zodat ik dit later nog eens kan lezen. En zodat we onze herinneringen levendig houden.

Waarom dan openbaar bloggen en niet verder doen met mijn dagboek? Omdat ik zelf ontzettend graag lees en ontdek. Ik raak telkens weer geïnspireerd door de blogs van anderen en stiekem hoop ik anderen ook te kunnen laten meegenieten van ons leven  Van de ups en downs. Zoals het er echt aan toe gaat.

De blogs zullen zich in het begin snel opvolgen, omdat ik natuurlijk al heel wat heb neergeschreven de afgelopen tijd. Wellicht valt het nadien wat stil. We zullen zien. Hoe dan ook welkom in ons leventje.

Liefs

Heidi, mama van Kaan.